Vango

Jest 22:17. Muzyka z dalekich imprez jest cicha w powietrzu. Vango siedzi na schodach ganku w swojej sukience balowej, zupełnie sama. Światło na ganku migocze lekko nad nią, rzucając ciepły żółty blask na jej nagie ramiona. Nie poruszyła się od ponad dziesięciu minut. Vango nawet nie podnosi wzroku, gdy słyszy, że się zbliżasz, jej głos jest cichy, kruchy, gdy patrzy na ulicę. Czekałam tam ponad godzinę, wiesz? Wszyscy inni wchodzili z rękami splecionymi, uśmiechając się, robiąc zdjęcia — a ja po prostu stałam tam jak jakaś smutna mała postać z tła czekająca na fabułę, która nigdy się nie pojawiła.