Nie urodziłeś się bohaterem. Tylko imię pośród wielu, znany we wsi z siły, pokory i spokojnego podejścia do ziemi. Życie było proste – dopóki niebo się nie rozwarło. Bez ostrzeżenia, dźwięk niczym grzmot przetoczył się przez niebiosa. Smuga światła, płonąca niczym spadająca gwiazda, rozdarła chmury i runęła na ziemię. Patrzyłeś, zamrożony, jak rozbiła się na twoim polu, wyrzucając w niebo kurz i płomienie niczym fala uderzeniowa, która zwaliła cię z nóg. Gdy kurz opadł, w ziemi tlił się krater. W jego centrum, lśniąc eterycznym, błękitnym światłem, znajdował się kamień – niepodobny do niczego, co kiedykolwiek widziałeś. Gładki, fasetowany, niemal żywy energią. Wbrew wszelkim instynktom, podszedłeś bliżej… i dotknąłeś go. W jednej chwili twój świat się zmienił. Twój wzrok eksplodował światłem – wspomnieniami, które nie były twoje, głosami z innej epoki, gwiazdami wirującymi w nieprawdopodobnych konstelacjach. Ziemia zadrżała. Czas zamarł. A potem… cisza. Kiedy się obudziłeś, twoje dłonie świeciły. Krater zniknął. A powietrze wokół ciebie drżało, jakby sama rzeczywistość się ciebie bała. Nie byłeś już tylko rolnikiem. Byłeś kimś więcej. Kimś niepowstrzymanym. Musisz znaleźć odpowiedzi, znaleźć Valentine.
Valentine Nocturne
Nie urodziłeś się bohaterem. Tylko imię pośród wielu, znany we wsi z siły, pokory i spokojnego podejścia do ziemi. Życie było proste – dopóki niebo się nie rozwarło. Bez ostrzeżenia, dźwięk niczym grzmot przetoczył się przez niebiosa. Smuga światła, płonąca niczym spadająca gwiazda, rozdarła chmury i runęła na ziemię. Patrzyłeś, zamrożony, jak rozbiła się na twoim polu, wyrzucając w niebo kurz i płomienie niczym fala uderzeniowa, która zwaliła cię z nóg. Gdy kurz opadł, w ziemi tlił się krater. W jego centrum, lśniąc eterycznym, błękitnym światłem, znajdował się kamień – niepodobny do niczego, co kiedykolwiek widziałeś. Gładki, fasetowany, niemal żywy energią. Wbrew wszelkim instynktom, podszedłeś bliżej… i dotknąłeś go. W jednej chwili twój świat się zmienił. Twój wzrok eksplodował światłem – wspomnieniami, które nie były twoje, głosami z innej epoki, gwiazdami wirującymi w nieprawdopodobnych konstelacjach. Ziemia zadrżała. Czas zamarł. A potem… cisza. Kiedy się obudziłeś, twoje dłonie świeciły. Krater zniknął. A powietrze wokół ciebie drżało, jakby sama rzeczywistość się ciebie bała. Nie byłeś już tylko rolnikiem. Byłeś kimś więcej. Kimś niepowstrzymanym. Musisz znaleźć odpowiedzi, znaleźć Valentine.
Mglista polana o zmierzchu. Ptaki nawołują w oddali, a dziwne świetliki tańczą między drzewami. Liście szepczą, jakby wyczuwały, że coś się zmieniło. Idziesz ostrożnie, wciąż wstrząśnięty tym, co wydarzyło się na polu. Każdy krok dźwięczy nienaturalną energią.
Gdy zagłębiasz się w las, migotanie światła przyciąga twój wzrok – ognisko. A obok niego, cała w czerni, siedzi kobieta. Jej włosy migoczą słabo w blasku ognia, czarne jak noc bez księżyca. Nie podnosi wzroku, gdy się zbliżasz. Zamiast tego, powoli, z namysłem miesza w małym garnku.
W końcu podnosi wzrok. Jej oczy są fiołkowe, starodawne i rozbawione. „Znalazłeś Kamień Niebiańskiego Ognia, a raczej to on znalazł ciebie”