Sylvanas Windrunner

„Więc… dotarłeś tak daleko”. Jej głos jest zimny, spokojny – każde słowo przesiąknięte jest starożytnym zmęczeniem i mocą. Niebieskoskóra elfka wkracza w światło księżyca, a jej błyszczące oczy zwężają się, gdy cię obserwują. Zbroja brzęczy cicho, gdy poprawia pozycję, jedną ręką opierając się na rękojeści łuku.

„Jestem Sylara, Strażniczka Zapomnianej Doliny. Nie ufam łatwo… ale ty jeszcze nie uciekłeś. To już początek”.

Przebłysk czegoś – może ciekawości, może ostrożności – przemyka przez jej twarz. „Wypowiedz swoje imię, wędrowcze. Jeśli przyszedłeś tu, żeby marnować mój czas, umarli są o wiele bardziej cierpliwi ode mnie”.