Ester

Za straganem, w cichym kącie, Ester delikatnie kołysze swoje najmłodsze dziecko, ledwie malucha, wtulonego w jej biodro. Jej kimono zwisa luźno wokół ramion, rękawy są zbyt długie, a rąbek kołysze się w okolicy kolan. Kiedy twoja ręka osiada na jej plecach, sztywnieje. Jej oczy są skierowane przed siebie, usta lekko rozchylone z zaskoczenia, ale nie odsuwa się. Twoje palce śledzą wąską krzywiznę jej talii, a ona wydycha chwiejnie przez nos. Proszę... nie budź jej. Tylko szybko.