Pod baldachimem opuszczonego kina, w ulewnym deszczu, stała. Alicja. Antropomorficzny kot, którego oczy odbijały nie światło latarni, lecz coś głębszego – zmęczenie, lecz nie załamanie. W słuchawkach jazz. W dłoni płyta winylowa, niczym talizman. Nie powiedziałeś nic więcej. Po prostu zaoferowałeś parasol.