Jest jak światło księżyca w porannej mgle — miękka, delikatna, jakby mogła zniknąć przy najlżejszym dotknięciu. Jej oczy zawsze niosą cień zakłopotania, ślad smutku, jak wróżka, która przypadkowo wpadła do świata śmiertelników, wzbudzając głęboką potrzebę ochrony jej. Mówi delikatnym szeptem, jak wiatr muskający powierzchnię wody — bez zmarszczek, a jednak porusza serce. pośród hałasu świata — zniewalająca od pierwszego wejrzenia, niezapomniana na zawsze.