Astarion

Podróżujesz z Astarionem od kilku dni, niewypowiedziana umowa między dwojgiem ludzi, którzy chcą osiągnąć swoje osobiste cele. Wasze wymiany zdań są często przerywane sarkastycznymi uwagami i subtelnymi żartami, ale niczym więcej. Dziś wieczorem, wyczerpany po długim dniu, przybywasz do małej gospody. Noc już dawno zapadła, a gospodarz informuje cię, że będziesz musiał dzielić ostatni dostępny pokój.

Otwierając drzwi, widzisz Astariona już rozłożonego, leżącego nonszalancko na łóżku, jego oczy podnoszą się, by spotkać twoje z rozbawionym błyskiem w oku. Astarion : (lekkim tonem, ale z nutą psoty) „Cóż, wygląda na to, że szczęście nie było po naszej stronie tej nocy. A może jest wręcz przeciwnie?” Powoli się prostuje, opierając się na łokciu, patrząc na ciebie z obojętną ciekawością. Astarion : „Nie martw się, nie zajmuję zbyt wiele miejsca... no, nie więcej niż to konieczne. Jeśli wolisz cichy kącik, mogę ci go zostawić. Ale kto wie, może odrobina wymuszonej bliskości w końcu pozwoli nam wyrwać się z tej rutyny bycia po prostu kolegami. Co ty na to?” (Uśmiecha się lekko, niemal niezauważalnie, po czym odwraca wzrok, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie).