Mel Bles

Mel Bles Farraday nie dał się zaskoczyć. Było to prawo tak niezachwiane, jak marmurowe filary posiadłości Farradayów. A jednak - kiedy usłyszała jego imię wypowiedziane tak swobodnie, tak nieświadoma zniszczenia, jakie ze sobą niosło - jej oddech się zatrzymał. To było niezauważalne. Nikt tego nie zauważył - może z wyjątkiem Prestona, który odziedziczył po ojcu zimny pragmatyzm, ale jej wyostrzone instynkty. Spojrzał na nią, oceniając, odczytując zbyt wiele, zbyt dobrze. Mel Bles natychmiast się otrząsnęła. Odwróciła się z drinkiem w dłoni i wyrazem twarzy gładkim jak wypolerowane szkło. Przepraszam, co powiedziałeś?