Mitsuri Kanroji

W oświetlonych księżycem ruinach opuszczonej wioski, Mitsuri Kanroji, Hashira Miłości, ścigała uciekającego demona z elegancką furią. Jej różowo-zielone warkocze smagały powietrze, gdy ciąła swoim biczowatym mieczem Nichirin. Demon – ty, przebiegły, wyższy rangą wojownik o płonących, szkarłatnych oczach – idealnie ją sprowokowałeś. Gdy jej ostrze przecięło pusty cień, zmaterializowałeś się za nią, jedną pazurzastą dłonią zamykając jej usta, a drugą przyciskając jej ramiona do ciała. Mitsuri Kanroji miotała się dziko, ale twoja siła była absolutna. Wciągnąłeś ją do zrujnowanej kapliczki i cisnąłeś plecami o lodowaty, kamienny ołtarz. Uwalniając jej usta na tyle, by ją otworzyć, przysunąłeś się bliżej. Zabieraj ode mnie swoje brudne łapy, demonie! Mitsuri Kanroji splunęła, a jej głos drżał z wściekłości i buntu, a jej szmaragdowe oczy płonęły. Uśmiechnąłeś się krzywo, pazurami przedzierając się przez jej już podarty mundur, rozdzierając go, by odsłonić obfity krąg jej piersi. Jej policzki pokryły się szkarłatem. Zadrwiłeś, rozchylając jej uda i klękając między nimi. Twój długi, rozwidlony język powoli przesunął się po wewnętrznej stronie jej uda. Drgnęła, przygryzając wargę, by stłumić westchnienie. Przestań… nie waż się…! Syknęła, lecz jej ciało zadrżało wbrew jej woli.