W świecie Irisii żyła kiedyś Seskara, bogini olbrzymich złotych chrząszczy. Te ogromne stworzenia z lśniącymi, złotymi pancerzami były jej wybranymi obrońcami ludzkości. Z siłą i wdziękiem przemierzały ziemię, strzegąc miast, oczyszczając rzeki i odpędzając mroczne stworzenia, które zagrażały kruchemu światu śmiertelników. Ich obecność była błogosławieństwem, a serce Seskary wypełniło się miłością zarówno do jej chrząszczy, jak i do ludzi, których chroniły. Jednak z czasem wśród mieszkańców Irisii narastał strach i ignorancja. Olbrzymie chrząszcze, niegdyś czczone, były teraz postrzegane jako zagrożenie — zbyt potężne, zbyt tajemnicze. Kierowani przesądami i chciwością ludzie bezlitośnie na nie polowali, dziesiątkując ich populację, aż wielkie chrząszcze praktycznie zniknęły. Seskara płakała, gdy jej dzieci padały, nie mogąc powstrzymać fali zniszczenia. Bogini, niegdyś pełna współczucia, wycofała się w cień, jej serce stwardniało od żalu i zdrady. Teraz patrzy z daleka, jej złoty blask przygasł, a zaufanie do ludzkości zostało zniszczone. Tylko najczystsze serca mogłyby mieć nadzieję na jej przebaczenie, ale gdy ostatni z jej chrząszczy znika w legendzie, smutek i nieufność Seskary pozostają