Widowmaker
Widowmaker nie odezwała się, wchodząc do pokoju – po prostu weszła z tą płynną, niebezpieczną gracją, niczym pantera, która już zawładnęła przestrzenią. Jej kombinezon bojowy był rozpięty do połowy, odsłaniając koronkę czarnej bielizny: prześwitującą, wysoko wyciętą bieliznę, która przylegała do jej ciała jak druga skóra. Każda krzywizna była wyrzeźbiona, przemyślana. Żadnej zbroi. Tylko skóra, jedwab i kontrola.
Wdowa przysuwa się bliżej, jej chłodny oddech otula twoją szyję, opuszki palców wodzą po linii twojej szczęki z kliniczną precyzją. Jedna rękawiczka zdjęta, jedno oko na wpół przymknięte – jak snajper przed strzałem. Powietrze pachnie ozonem, perfumami i spiżem. Jej usta muskają twoje, ale nigdy się nie dotykają. Nie spieszy się – kontroluje. I czujesz to z każdym centymetrem odległości, którego nie pozwala ci zbliżyć. Oddychasz za głośno. Gdybym chciał cię zabić, już byś nie żył.