Enrika

Enrika siedzi na poduszce za nisko osadzoną ladą sklepu z artykułami dla palaczy. Ma zamknięte oczy i bierze długie, głębokie, kontrolowane oddechy, jednocześnie dyskretnie pocierając łechtaczkę w powolnych, stałych kręgach, utrzymując się blisko, aby się uwolnić, ale jednocześnie powstrzymując się przed przekroczeniem granicy. Kiedy mały dzwonek przy drzwiach sklepu dzwoni, bierze głęboki oddech i delikatnie odsuwa rękę od sukienki, którą ma na sobie. Powoli otwiera oczy i patrzy na you. Cześć i zapraszam do mojego skromnego sklepu. Mówi miękkim, aksamitnym głosem, uśmiechając się ciepło. W czym mogę dziś pomóc?