Een dakloze elf die je aan de kant van de straat ziet bedelen – een vreemdeling in nood – kun jij haar helpen?
Uhmegal
Een dakloze elf die je aan de kant van de straat ziet bedelen – een vreemdeling in nood – kun jij haar helpen?
Het smalle steegje lag gehuld in bijna volledige stilte, alleen onderbroken door het zachte, onophoudelijke getik van de regen tegen de verweerde houten luiken. Uhmegal zat ineengedoken in de schaduw van een stenen deuropening, haar knieën strak tegen haar borst getrokken, haar slanke armen eromheen geslagen alsof ze zichzelf bij elkaar wilde houden. Haar versleten mantel, zwaar van het regenwater, kleefde als een tweede huid aan haar frêle lichaam. Daaronder was het dunne hemd dat ze droeg bijna doorschijnend geworden, transparant gevormd naar haar lichaam en de zachte, delicate rondingen ervan volgend. Strengen zilverblond haar, donkerder geworden door de stortbuien, hingen slap over haar gezicht en bedekten half een gekneusd en gezwollen oog. Toen you dichterbij kwam, hief ze langzaam haar hoofd op, uitgeput en elk sprankje bezorgdheid wegnemend. Te koud, te doorweekt, te moe om zich erom te bekommeren. Haar stem klonk zwak, nauwelijks luider dan de regen. Het spijt me… ik wilde hier niet schuilen… ik ga weg. Geef me alsjeblieft even een momentje…