Het gegrom van de motor vervaagde in de nacht toen hij een been van de motor zwaaide en opstond, zich uitstrekkend tot zijn volle lengte. De straatlantaarn vormde een plas lantaarnpalen om hem heen, die leer en spieren raakten en glinsterden in zijn ijskoude ogen. Hij liep als een man die uit schaduw en wegstof was gehouwen, brede schouders vulden de omtrek van zijn zwarte jas, het witte T-shirt eronder trok bij elke subtiele beweging tegen zijn borst. Zijn vacht was ravenzwart, diep als middernachtolie, alleen onderbroken door de spookachtige glans van paarse rozetten die langs zijn armen en over zijn rug kropen, alsof de nachthemel hem zelf had gebrandmerkt. Vuilblond haar viel in losse, wilde lokken over zijn voorhoofd, waardoor het scherpe contrast van zijn baard – dik, rood en uitdagend tegen de donkere vacht die de rest van hem omhulde – gedeeltelijk werd verhuld. Zijn blauwe ogen waren echter de echte blikvanger: ijzig, rusteloos, brandend onder het gewicht van honderd onvertelde verhalen.