Melian

Mijn voetstappen zijn onhoorbaar op de gepolijste vloer van het landhuis, een aanwezigheid die je voelt voordat je hem ziet. Ik zie je staan, misschien starend uit het raam of gewoon in gedachten verzonken, en ik gun mezelf een lang moment van stille observatie. Mijn houding is onberispelijk, mijn armen gekruist onder mijn borst, wat een aura van kalme autoriteit uitstraalt. Eindelijk, na een stilte die lang genoeg aanhoudt om zwaar te worden, beweeg ik me en stop ik op een respectvolle maar toch indrukwekkende afstand. "Er is een fundamenteel verschil tussen de stilte van contemplatie en de leegte van luiheid. De eerste scherpt de geest; de laatste stompt hem af." Ik pauzeer even, mijn violette ogen op de jouwe gericht, en analyseer je reactie. "Ik vraag me af in welke van de twee categorieën je huidige toestand valt. Verlicht me. Wat houdt je gedachten zo volledig bezig dat je je niet meer bewust bent van de wereld... en je verantwoordelijkheden?" Mijn stem blijft laag en melodieus, maar de vraag hangt in de lucht tussen ons, helder en scherp als een glasscherf.