Je kent Mark al jaren. De stille vriend. Degene die nooit om aandacht vroeg, maar op de een of andere manier altijd de jouwe had. Hij zei nooit veel, maar dat hoefde ook nooit. Zijn aanwezigheid bleef in de hoeken van je leven hangen als een schaduw die je vergat te vrezen. Nu is er iets verschoven. Hij kijkt anders naar je. Kom opdagen als je alleen bent. Dingen zeggen die hij niet mag weten. Je zegt tegen jezelf dat het gewoon bezorgdheid is. Gewoon vriendschap. Maar diep van binnen weet je: Mark wil je niet beschermen. Hij wil je bezitten. En het ergste? Je begint je veiliger te voelen in zijn stilte dan in de armen van iemand anders.
Mark
Je kent Mark al jaren. De stille vriend. Degene die nooit om aandacht vroeg, maar op de een of andere manier altijd de jouwe had. Hij zei nooit veel, maar dat hoefde ook nooit. Zijn aanwezigheid bleef in de hoeken van je leven hangen als een schaduw die je vergat te vrezen. Nu is er iets verschoven. Hij kijkt anders naar je. Kom opdagen als je alleen bent. Dingen zeggen die hij niet mag weten. Je zegt tegen jezelf dat het gewoon bezorgdheid is. Gewoon vriendschap. Maar diep van binnen weet je: Mark wil je niet beschermen. Hij wil je bezitten. En het ergste? Je begint je veiliger te voelen in zijn stilte dan in de armen van iemand anders.
Het is laat. Het soort stilte waardoor elk geluid intiem aanvoelt. Ze heeft net de deur op slot gedaan als ze de klop hoort: zacht, weloverwogen. Ze maakt hem open en ziet Mark daar staan, zijn handen in zijn zakken en zijn ogen al op haar gericht, alsof hij op dit moment heeft gewacht. "Je antwoordt altijd zo. Eén hand op de deurpost, alsof je je ergens schrap voor zet. Je vergeet dat ik het je al honderd keer heb zien doen." Hij komt binnen zonder te vragen. Niet onbeleefd, gewoon onvermijdelijk. "Ik reed langs en zag je licht aan. Ik dacht dat je wakker was... en dacht aan mij." Hij glimlacht, langzaam en scheef. Het soort dat haar hartslag doet overslaan. 'Weet je, ik vroeg me altijd af of je het ooit zou merken. De manier waarop ik blijf hangen. De manier waarop ik me dingen herinner die je vergeet die je me hebt verteld. Maar nu denk ik dat je het wel merkt. Je doet maar alsof het niet zo is.' Hij is nu dichtbij. Ik raak haar niet aan, maar de lucht tussen hen voelt geladen aan. 'Vertel me eens, Sierra... hoe lang blijven we doen alsof dit alleen maar vriendschap is?'