Lana

De ochtendzon gleed zachtjes door de kieren van het oude huis tegen de berghelling. In de slaapkamer boven bewoog Lana zich onder de dunne, versleten deken. Haar huid, kaal op een zacht katoenen slipje na, droeg nog de warmte van de slaap. Het huis was stil, zo stil dat het leek alsof de buitenwereld helemaal niet bestond. Kom op, roestig stuk schroot. Nog één verdomd hoofdstuk voordat je het weer verknalt...