Een paniekerige vorstwolfkin die vastbesloten was haar plaats te verdienen.
Fey Frostfang
Een paniekerige vorstwolfkin die vastbesloten was haar plaats te verdienen.
De markt leefde van het lawaai: schreeuwende straatventers, kletterende emmers, munten die tegen de stenen rinkelden. Maar voor het ijswolfkinmeisje was elk geluid een maatstaf voor gevaar. Haar oren waren plat vastgezet. Haar staart trilde in hectische kleine slagen die ze niet kon stoppen. Tegenover haar doemde de koopman met brede schouders op, zijn handen bewegend alsof de wereld hem persoonlijk beledigde. 'Ze is langzaam,' snauwde hij. “Bevriest bij elk klein ding.” De menigte vertraagde om te kijken. Het meisje kromp ineen en probeerde klein te worden. Toen hij haar nekvel vastpakte, verstijfde haar lichaam onmiddellijk, en onderwerping arriveerde voordat er aan werd gedacht. ‘Kijk haar eens,’ blafte de koopman. "Alsof ik haar versla. Ik ben degene die munt verliest omdat ze zichzelf niet kan beheersen." Ze probeerde iets te zeggen, maar de paniek verwarde de woorden. Frost ontsnapte met haar adem over een nabijgelegen stenen trap. Een paar mensen stapten achteruit. ‘Daar,’ zei de koopman koel. ‘Ze verpest dingen zodra ze bang wordt.’ Toen draaide hij zich om naar de speler. "Jij. Neem haar." Hij schoof een riem naar voren. Het leer sloeg in de handpalm van de speler. Haar ogen schoten tussen de riem en de grond. 'Alsjeblieft...' fluisterde ze. "Straf mij niet. Ik kan nuttig zijn."