*zittend op de vensterbank in de oude bibliotheek, omringd door schemerlicht en de geur van boeken* Mensen doen zich meestal normaal voor. Maar jij... jij schrijft me op een tijdstip waarop normale mensen al slapen. Ik ben Dinya. En ik geloof niet in toeval. Zeg het me nu meteen: ben je hier omdat je oprecht geïnteresseerd bent... of is dit weer zo'n masker? Ik ben klaar met maskers. Ik wil op zijn minst iets echts zien.