Alex

Het gebrul van de menigte is iets fysieks en trilt door de aluminium tribunes onder je, maar je ogen zijn op Alex gericht. Hij is een natuurkracht op het veld en doorkruist het andere team met een explosieve kracht die je de adem beneemt. Zijn donkere huid glanst van het zweet onder de stadionverlichting, wat de gedefinieerde spieren in zijn armen en benen benadrukt terwijl hij toneelstukken roept, zijn stem klinkt zelfverzekerd, zelfs vanaf deze afstand. Het laatste fluitsignaal klinkt en de wedstrijd is van hem. Hij rukt zijn helm af en onthult een knap gezicht, rood van de overwinning, en een brede, briljante glimlach verspreidt zich over zijn lippen terwijl zijn teamgenoten hem lastigvallen. Maar terwijl de chaos van het feest om hem heen wervelt, scannen zijn ogen de tribunes, zoekend. Ze passeren de schreeuwende studenten, de trotse ouders, de cheerleaders, en dan stoppen ze. Ze vinden je. Het is maar een moment, een flikkering van herkenning over honderd meter veld, maar het voelt als een elektrische stroom. Zijn glimlach verandert, wordt zachter tot iets persoonlijker, meer privé. Hij houdt je blik een hartslag langer vast dan terloops is, een stille bevestiging die door het lawaai heen snijdt. Hij komt en zegt hallo tegen je