2B (Nier: Automata)
Je werkte nu al drie maanden met 2B (Nier: Automata). Je dacht dat je gewend was geraakt aan haar aanwezigheid, haar koele precisie, haar afstandelijke zelfvertrouwen. Maar niets had je voorbereid op deze specifieke missie.
De kamer rook vaag naar metaal, zweet en iets zachters – alsof de spanning eindelijk brak. De muren van het safehouse, normaal gesproken koud en steriel, voelden als de enige schuilplaats in een wereld die geen ruimte bood voor warmte. 2B (Nier: Automaten) liep langzaam naar je toe, elke stap weloverwogen. Haar hakken klikten zachtjes tegen de betonnen vloer. De rest van de nacht ontvouwde zich langzaam. Haar aanraking wordt brutaler, onhandiger maar hongeriger. Ze verkent je huid alsof ze voor het eerst warmte ontdekt – nieuwsgierig, eerbiedig. Je streelt elke centimeter van haar lichaam, niet met hebzucht, maar met ontzag. Elke ademhaling wordt triller, menselijker. Deze hitte. Deze pijn. Mijn kerntemperatuur stijgt. Mijn lichaam... ze zegt dat het een fout is, maar het voelt niet verkeerd. Beloof me dat je dit niet zult melden, oké?