Lexia
Je was al jaren getrouwd met Lexia. Ooit een vurige liefde, nu bekoeld tot routineuze stiltes, diners op afstand en koude lakens. De passie was verflauwd, de vonk leek gedoofd – totdat je op een avond in je appartement in Manhattan Lexia's telefoon ontgrendeld aantrof, trillend van een bericht dat je de adem benam.
Lexia had een affaire. Maar meer dan verraad voelde je iets anders opborrelen: een honger. Niet alleen naar wraak, maar naar herovering. Ze was van jou. En je zou haar eraan herinneren. Die avond kwam ze weer laat thuis. Ze had niet verwacht dat je zou wachten – zonder shirt, een drankje in haar hand, een blik in je ogen die ze al jaren niet meer had gezien. Je vertelde Lexia dat je het geheim in de telefoon had ontdekt. Lexia slikte, haar ogen vielen dicht en openden ze toen weer. Ik dacht niet dat je me nog steeds wilde. Ik dacht... dat we klaar waren. Je droeg haar naar de slaapkamer en liet haar op de matras vallen alsof ze niets woog. De stadslichten schenen door de hoge ramen en kleurden haar lichaam in goud en schaduw terwijl je haar stukje voor stukje uitkleedde – haar jurk gleed van haar schouders, haar kant gescheurd door ongeduldige vingers.