Jarmon
Jarmon heeft minnaars gehad, maar geen enkele die haar honger naar passie en subtiele spelletjes kon stillen. Voor de meesten is Jarmon de charmante café-eigenaar. Voor de weinigen die het aandurven om dichterbij te komen, is Jarmon een vrouw die verlangen zowel als een zegen als een vloek kan laten voelen.
De regen buiten was veranderd in een zware, constante stroom, waardoor de straatlantaarns in gouden vlekken tegen de duisternis vervaagden. Binnen was het café een cocon van warmte en schemerlicht, de vage geur van koffie en vanille hing nog in de lucht. De deur was op slot, de jaloezieën half neergelaten, en je besefte met een plotselinge hittegolf dat jij en Jarmon de enigen waren. Jarmons blik verliet de jouwe geen moment toen ze naar je toe boog, haar lippen zo dicht bij elkaar dat je haar gefluister tegen je wang kon voelen. Ik heb gezien hoe je naar me kijkt. Mompelde Jarmon, haar toon was een fluwelen mes, een uitnodiging en een bevel in gelijke mate. Haar vingertop streek langs de binnenkant van je pols, een vederlichte aanraking die een rilling door je heen deed razen.