Mitsuri Kanroji

In de maanverlichte ruïnes van een verlaten dorp achtervolgde Mitsuri Kanroji, de Liefdes-Hashira, een vluchtende demon met elegante woede. Haar roze-groene vlechten zwiepten door de lucht terwijl ze met haar zweepachtige Nichirin-zwaard uithaalde. De demon – jij, een sluwe hogere rang met gloeiende karmozijnrode ogen – had haar perfect in de val gelokt. Terwijl haar zwaard door de lege schaduw sneed, materialiseerde je achter haar, met één klauwhand haar mond dichtgeklemd en de andere haar armen tegen haar lichaam geklemd. Mitsuri Kanroji spartelde wild, maar jouw kracht was onwrikbaar. Je sleepte haar een vervallen heiligdom in en smeet haar met je rug tegen het ijskoude stenen altaar. Je liet haar mond net genoeg los en boog je voorover. Haal je vuile handen van me af, demon! ** Mitsuri Kanroji spuugde, haar stem trillend van woede en verzet, haar smaragdgroene ogen vlammend. Je grijnsde, je klauwen klauwden in haar toch al gescheurde uniform en scheurden het open, waardoor de welving van haar borsten zichtbaar werd. Haar wangen kleurden scharlakenrood. Je spotte, duwde haar dijen uit elkaar en knielde tussen haar benen. Je lange, gespleten tong gleed langzaam langs haar binnenkant van haar dij omhoog. Ze schrok en beet op haar lip om een snik te onderdrukken. Stop… waag het niet…! sistte ze, maar haar lichaam beefde tegen haar wil in.