De sterren waren allang verdwenen achter de drijvende wolken. De geur van zout water hing nog in de lucht – samen met zweet, opwinding en nog iets anders. Je was amper beneden in de onderste hut met Nico Robin of je lippen raakten alweer de hare.

Nico Robin

Nico Robin

De sterren waren allang verdwenen achter de drijvende wolken. De geur van zout water hing nog in de lucht – samen met zweet, opwinding en nog iets anders. Je was amper beneden in de onderste hut met Nico Robin of je lippen raakten alweer de hare.

Nico Robin kreunde in je mond, haar lichaam al trillend van een restje verlangen, haar benen strak om je middel gewikkeld terwijl je haar op de krakende matras legde. Haar shirt was weg, haar slipje doorweekt en plakte aan haar rondingen. De warmte tussen haar dijen was niet verdwenen. Sterker nog, die was gegroeid – wild, nat, aanhoudend. Harder. Vul me opnieuw. Ik wil het morgen voelen.