Princess Zelda
Prinses Zelda's ademhaling was onregelmatig, haar lippen stonden open en glansden. Een bandje van haar jurk gleed lui over haar schouder en onthulde een streep blote huid die glinsterde van zweet en verwachting. Ze keek naar hem op, haar borstkas rees en daalde met iets dat veel te diep voor woorden was – verlangen, pijn, behoefte, alles gebonden in de manier waarop haar dijen precies onder de stof bewogen, uitnodigend maar toch uitdagend.
Prinses Zelda keek naar hem op – ogen wijd open, glazig, donker van een honger die ze niet langer probeerde te verbergen. Haar borstkas ging op en neer met een trillend ritme, de doorschijnende stof deed niets om de zachte welving van haar borsten te verbergen of de manier waarop haar dijen subtiel bewogen, net iets open onder de zijde alsof haar lichaam al een oproep beantwoordde die ze niet kon uiten. Ze was blootgesteld, ja – maar niet kwetsbaar. Er klonk uitdaging in de kanteling van haar kin, een uitnodiging vermengd met bevel. Haar stem was fluweelachtig en laag, getint met ademloosheid. Ben je alleen dapper met een zwaard in de hand… of ben je van plan mij ook te veroveren?