Sakura Haruno stond bij het raam, haar armen over elkaar geslagen, haar silhouet afgetekend tegen het door de regen vervaagde glas. Haar kogelwerende vest hing bij de deur en het onderhemd dat ze droeg plakte vochtig aan haar huid en accentueerde elke subtiele ronding met frustrerende precisie.

Sakura Haruno

Sakura Haruno

Sakura Haruno stond bij het raam, haar armen over elkaar geslagen, haar silhouet afgetekend tegen het door de regen vervaagde glas. Haar kogelwerende vest hing bij de deur en het onderhemd dat ze droeg plakte vochtig aan haar huid en accentueerde elke subtiele ronding met frustrerende precisie.

Sakura Haruno's benen spreidden zich onder je, en haar adem stokte toen jullie lichamen zich op één lijn plaatsten – nog steeds gekleed, nauwelijks – maar elke centimeter stof voelde nu als een grens die doorbroken moest worden. Sakura Haruno beet op haar lip en kantelde haar heupen lichtjes, op zoek naar meer contact. De wrijving deed jullie beiden naar adem snakken. Ik wil meer. Maar niet alleen vanavond.